Breiðuvík

Breiðuvík (einnig nefnd Breiðavík) er landnámsjörð. Í Landnámu segir að Þórir Lína hafi numið þar land. Innst í víkinni er breiður sandur þar sem Stóraá (Víkurá) rennur til sjávar. Áin skilur að mestu jarðirnar Breiðuvík og Litluvík (Litlu-Breiðuvík), sem liggur sunnan megin árinnar. Litlavík fór í eyði árið 1945 og skammt frá sjó, norðan megin í víkinni, stóð bærinn í Breiðuvík.

Um langt skeið var tvíbýli í Breiðuvík, en byggðin þar lagðist af árið 1947. Jörðin þótti eftirsótt vegna víðerna og gjöfuls lands, en slæm lendingarskilyrði drógu þó mjög úr notagildi hennar. Þá er einnig þokugjarnara í Breiðuvík en í Borgarfirði. Víkin er vel gróin og litskrúðug líparítfjöllin sem umlykja hana skapa einstaklega sérstaka fjallasýn.

Á níunda áratugnum reistu landeigendur og Slysavarnarfélagið Sveinungi á Borgarfirði neyðarskýli í víkinni, og sumarið 1998 reisti Ferðafélag Fljótsdalshéraðs glæsilegan 33ja manna gistiskála þar.

Við bæjarstæði má finna margar eldri rústir sem benda til búsetu allt frá landnámi. Víkurinnar er einnig getið í Gunnars sögu Þiðrandabana (frá um árið 1000). Elstu rústirnar kallast Fornibær. Athyglisvert er að fólk úr Litluvík sótti kirkju til Húsavíkur, en íbúar Breiðuvíkur til Borgarfjarðar.

Jeppavegur liggur frá Borgarfirði um Gagnheiði, þar sem er útsýnisskífa. Frá Breiðuvík er einnig jeppavegur yfir Víknaheiði sem tengist Loðmundarfjarðarvegi við rætur Hvítserks.

Svínavík nefnist dalverpi sem liggur upp í Grenmó norðan Breiðuvíkur. Þar hefur aldrei verið búið, enda víkin lítil og uppgangan torveld. Færar leiðir liggja þangað. Þokkalegt að fara um Kaplaskarð og á fjöru má auðveldlega ganga fyrir forvaða úr Breiðuvík.